ناجور

صرف کن

2010-01-24T00:31:00.000-08:00

رفتم به گا

و برگشتم...

اما

2010-01-10T20:42:00.000-08:00

گفت داستانش شبیه شعر است
اما
تو نبودی که بشنوی

2009-12-31T12:15:00.000-08:00

2010 مین سالگرد ختنه‌سوران مسیح بر عاشقان و منتظران آن حضرت مبارک باد!

تن-کارشناسی

2009-12-22T05:39:00.000-08:00

برجستگي رگ‌ها

روي ساق‌هاي كشيده

پيكره‌هاي ميكلانژ را به ياد مي‌آورند؛

كه از پسران جوان ساخته…

و انگشتان پا

خط‌هاي تمرين‌هاي داوينچي را

از پا

كه زمين را مي‌فشارند...

موي نرم تن

نرم نرم

از

زير

گردن

آغاز مي‌شود

به ميانه‌ي بر

و يك خط كه كشيده مي‌شود به ناف (بوسه‌گاه من)

كه انبوه شود

از

زير

ناف

و لخت شود؛

لخت ِ لخت

روي كير (باز بوسه‌گاه من)

و گسترده و نرم‌تر شود

از

روي

ران

تا ساق

(كه دست مي‌كشم بر رگ‌هاي برجسته‌اش)

انحناي گونه

كه تراشيده شده از ماهيچه

(و پوستي پُرخون پوشانده‌اش)

با

سبيل تيره - روشن

(وقتي كه مي‌خندد دهان)

يك فضاي خالي ِ

گنگ

لرزان

مي‌سازند...

(آن فضاي گنگ بوسه‌گاه من)

چشم نه...

نگاه!

(كه من را در برابرش بي‌كنش مي‌بينم)

نگاهي

كه مي‌خندد

اخم

گريه

پرخاش

محبت

بازي‌گوشي

مي‌كند؛

مي‌‌‌‌‌كـُند!

مي‌كـَند، جان را از تن

مي‌كـُند...

دو خط ِ

آرام ِ

گردن

(شاه بوسه‌گاه من)

كه

هر بره‌اي را

خون آشام

مي‌كند...

لبخند و لب (بسيار بوسه‌گاه من)

دو قطره‌ي آب

كه

به هم

رسيده‌اند

انگار دارند در هم مي‌روند كه يك قطره‌ي بزرگ ساخته شود...

ذهن

(بوسه‌گاه من؛« گاه» به آن معني كه در زمان)

كه گاه

مي‌انديشد؛

گاه

خشم مي‌گيرد؛

گاه

نشئه مي‌شود؛

و گه گاه

دوستم دارد...

و دست

با پنج انگشت

شست

آرامش، زور

اشاره

ذهن، انديشه

ميانه

كير، غرور

انگشتر

مهرباني

كوچك

بوسه‌گاه من

باز و بسته شدن هر پنج: آرامش من، انديشه‌ي من، غرور من، مهرباني من، بوسه‌گاه من...

من

زيبايي پرست

زيبايي در معني

كمال زيبايي

معني ِ

تن ِ

تو...

شيراز

معدن ِ لب لعل است

و كان حسن

من

جوهريّ ِ مفلسم

از آن رو

مشوّشم...

تشويش

از

تو

از

كير ِ تو

كه نشسته بر تخت

ساق‌هاي ِ تو

بالا تنه‌ام را بپوشانند

انگشت‌هاي پاي ِ تو

به دمبالچه‌ام فشار بياورند

موهاي ران ِ تو

صورتم را نوازش كنند

و گردنت؛

كه رو به من خم است

و گونه و لبخندت

كه فضاي خالي مي‌سازند

و ذهنت

كه

مرا مي‌كند

و انگشتانت كه موهاي سرم را مي‌نوازند...

من

چنگ ِ توام

در دست توام

زخمت بزني

زخمت نزني

من...

و من

كيرت را

به دهان مي‌برم

در جشنواره‌ي تنت

آرام آرام

زبان مي‌زنم

رعشه‌ي شيريني مي‌دوانم

به تنت

و تو تندتر مي‌نوازي

موهاي‌ ِ

چنگت را

و من سرعت مي‌دهم

به زبانم

از ميانه‌ي دو قطره‌ي لبت

صدايي مي‌آيد

نا مفهوم و دلچسب

كه مي‌مكم

نم دلچسبي

كه بيرون مي‌زند

فشار نرمي مي‌دهي به كمرت

كيرت

مي‌رقصد

و بيشتر توو مي‌رود؛ روي فرش قرمز

كه در بر مي‌گيردش

و قطره‌ها كه زمزمه مي‌كنند

نام ِ كوچكم را

نام كوچكم را... نام كوچكم را... نام كوچكم! نام كوچكم! نام كوچك نام كوچك نام كوچك ِ من را

نام كوچكم نام كوچك من نامم نام كوچك... نامم... نام ِ ... كوچـ... ك ِ ... من...................را...

بيرون مي‌جهي

از درونت

به درونم

مي‌نوشمت

و در جشنواره‌ي تنت

تنت را لم مي‌دهي

پاهايت را دراز مي‌كني

من موازي ِ آن‌ها

دراز مي‌شوم

سرم را

روي قفسه‌ي سينه‌ات

فشار مي‌دهم

و سفت

(خيلي سفت)

مي‌گيرمت

تو سيگار مي‌گيراني

خيره به رو به رو

(در سكوت ناب)

كام مي‌گيري

من مي‌گيرم سيگارت را

كام مي‌گيرم

(ته‌اش پرآب است از قطره‌هاي لبت)

كام مي‌گيرم

و با كيرت

كه حالا

نرم است

بازي مي‌كنم

كه خوابت ببرد

و من

تنها مي‌شوم با تنت

نگاهت مي‌كنم

هوا را به موازات تنت نوازش مي‌كنم

خوابم مي‌برد

در خواب

تو را

نگاه مي‌كنم

تیر 87

...

2009-12-05T23:25:00.000-08:00

رجاله دیگر معنی مرد زن نما ندارد...

حالا رجاله ها زنان و مردانی هستند که فکر نمیکنند و نمیدانند که فکر نمیکنند.

من عاشق کسانی هستم که فکر میکنند.

من عاشق کسانی هستم که دانسته، فکر نمیکنند.

من عاشق مردانگیام، من عاشق زنانگی ام.

من عاشق هر دو بودن ام.

من عاشق هیچکدام نبودن ام.

من حالم از رجاله های مردنمایی که کیرشان را به دست گرفته اند و له له سوراخ دارند به هم میخورد.

من عاشق دون ژوانی ام که با نگاه اش که از عمق ذهن سکس پرست اش میآید هر که را بخواهد رام میکند و کام میگیرد.

من روی تن رجاله ای که با هورمون عضلانی شده تف میکنم.

من روی مردانگی ای که در عضلات گنده و کیر کلفت خلاصه شده میرینم.

من روی زنانگی ای که در کون بزرگ و لب بوتاکسی خلاصه شده میشاشم.

من عاشق تن خسته ی یک کارگرم.

من عاشق تن یک رزمی کار ژاپنی ام.

من عاشق تن لاغر اما فشرده ی یک دوندهی استقامت آفریقایی ام.

من بیش از همه عاشق تن شلاقخورده ی یک بازیگر تآتر لهستانی ام.

من عاشق تن زنی ام که باید آزمایش تعیین جنسیت بدهد وگرنه مدال طلایش را از دست خواهد داد. من عاشق سرباززدن او از این آزمایش ام.

من عاشق تنی ام که ذهن در او نمود یافته... به تناسب ذهن اش ساخته شده.

من میشاشم به زیبایی تزریق شده ی فرهنگ پلشت پاپ به ذهن مردم.

من فمنیست نماهایی را که سر رقابت برای یک مرد هزار و یک امتیاز و قدرت به او میدهند تا بر زنی دیگر پیروز شوند، به دیوار میکوبم و میگایم.

من میشاشم به دختری که از ترس تحقیر کوتاه بودن موهایش را بالا میبرد و حتا در کوه کفش پاشنه بلند میپوشد.

من عاشق تن زنی ام که در آمریکای بلند قامتها با قد 155 سانتیمتر یک تنه به میدان میآید و فرهنگ پاپ را دست کم یک گام به اندیشه نزدیک میکند. میکشدش از دست "کون به دیوار مالها" بیرون.

من تف میکنم روی پستانهایی که بزرگ میشوند تا شبیه پستانهای شکیرا شوند.

من میگوزم تووی گوش رجاله هایی که زیبایی جز را درک نمیکنند.

من میرینم روی چشمهایی که برایشان یک تابلوی بازاری با نقش هندوانه و انگور زیباتر است از سلف پرتره های فرانسیس بیکن.

من مشت به دندانهای ذهن ِ کرم خورده ی پنجاه ساله هایی میکوبم که فکر میکنند هنوز کمونیسم استالینی راه نجات دنیاست یا آنهاشان که فکر میکنند اندیشه از سارتر به این ور(از سی سال پیش که او آن را خوانده) رشدی نکرده. همان هایی که فکر میکنند حمیرا پرچمدار موسیقی ناب ایرانی است.

من با کناره ی کاغذ کتابهای میرهولد و آخماتوا و مایاکوفسکی خش می اندازم به صورت آنهایی که سر یک جریان سیاسی معتقد میشوند همه ی روسها ضد بشریت اند.

من نمایشنامه های برشت را پرت میکنم به صورت آنهایی که میگویند همه ی آلمانیها نژاد پرست اند.

من با هشت جلد ِ پروست میکوبم به فرق سر آنهایی که پشت سر یک زن به قول آنها خیانتکار بدگویی میکنند و پرتقالشان را پوست میکنند.

من عاشق زنی ام که ذهن و تن اش همصدا میشوند: اگر شوهر رجاله ات از تو ارضا میشود اما ارضایت نمیکند، با هر که میخواهی بخواب.

من نفت بیشتری بر آتش تن دختر لری میریزم که به جای آتش زدن پدر و برادر رجاله اش، خودش را به آتش میکشد.

من تن مظلومنمای خیلی از گی ها را زیر مشت و لگد میگیرم که هنوز با این همه بدبختی که سرشان میآورند این مردم، باز به اخلاقیات پوسیده ی همین مردم پابندند و همدیگر را بر اساسش قضاوت میکنند. شاید که رجاله ها بپذیرندشان روزی.

من استفراغم را پیش از همه به صورت خودم میمالم که فقط فحش میدهم و هیچ کاری نمیکنم.

من بوی لجن ای گرفته ام از بیست و چهار سال با این مردم بودن که تا پایان عمر از تن و ذهن ام نمیرود.

نه، من هیچ کدام از اینها را نمیکنم. فقط نگاهشان میکنم... آنقدر نگاهشان میکنم تا دیگر برایم عادی میشوند. تا یک روز که میشوم یکی از آنها. یک رجاله با مغزی کرمخورده که دیگر حتا نمیتواند بفهمد رجاله شده... من عاشق رجاله گی میشوم بی آن که خبر داشته باشم. و همچنان گه گاهی فحشی میدهم و خودم را خالی میکنم روی صفحه ی وبلاگم.

چرا اینجا؟!

2009-08-30T08:27:00.001-07:00

متاسفم که شعر آخماتوا که خیلی دوستش دارم باید فقط یک روز پست اول بماند.

این کامنت و پاسخش روی همین پست نوشته شده گرچه مربوط به پست قبلی است...

نظرات:

ناشناس گفت...: salam mikhaaaaaaam tamas dashte basham tehroonam 40 saleh safabamaram@gmail.com; August 29, 2009 3:10 PM
najur گفت...: ها؟ نه عموجون اشتباه گرفتی طرفتو... شما برای این مساله لازم نیست وبلاگ بخونی. می تونی به این ادرس مراجعه کنی:

manjam.com
ضمنن منظور من فقط کردن فیزیکی نیست! رجاله ها بکشین بیرون!!!!!!!!! این خطاب به بعضی دوستهای بی جنبه ای هم هست که شوخی های مربوط به این پست رو در بیرون از فضای اینترنت هم ادامه دادن... شماها که اصلن توو کف سکس نیستین، نه؟ کافی یک نگاه به همین وبلاگ بندازین! هر پستی که رک گویی سکسی بیشتر بوده، بیشتر کامنت گرفته! اما دوستان عزیز اتفاقن من یکی اصلن توو کف سکس نیستم چون به وفور توو زندگیم هست. چیز دیگه ای کاملن شخصی توو اون پست هست که گمون کنم فقط یکی دو نفر فهمیدنش.
.
.
.
خسته از شرایط احمقانه ی دوستیابی اینترنتی اون پست قبلی رو گذاشتم حالا توو وبلاگ خودم هم سر و کله شون پیدا شده... ول کنیم بریم دیگه، این مملکت دیگه جای نفس کشیدن نیست. توو پست قبلی سالاد خرچنگ براش نوشتم که همین است که هست... غلط کردم! این لجنزار نه حقیقیش جای زندیگه و نه حتا فضای مجازیش...; August 30, 2009 8:24 AM

خاطره ای در درونم است

2009-08-29T08:55:00.000-07:00

خاطره ای در درونم است
چون سنگی سپید درون چاهی
سر ستیز با آن ندارم؛ توانش را نیز
برایم شادی است و اندوه

در چشمانم خیره شود اگر کسی
آن را خواهد دید
غمگین تر از آنی خواهد شد
که داستانی اندوه زا شنیده است.

می دانم خدایان انسان را بدل به شیئی می کنند
بی آن که روح را از او برگیرند
تو نیز بدل به سنگی شده ای در درون من
تا اندوه را جاودانه سازی

آنا آخماتوا برگردان ِ احمد پوری

مادینگی

2009-08-23T09:00:00.000-07:00

شهر از نرینگی خالی است!
بود
آیا
کز طرفی (یا اطرافی؛ یا از همه ور، یا از آسمون شاید)
مردی
از خویش برون آید و ما را بکند؟

راه راه سبز؛ راه راه بنفش

2009-07-27T07:31:00.000-07:00

توو تاکسی بودم امروز
یک پسره سوار شد
شلوارش رو دیدم فقط که به نظرم خیلی قشنگ اومد، خاص و قشنگ
کنارم نشست، بوی ادکلنش رو دوست داشتم
نگاه ام رفت به ساعدش
خواستم پیاده شم
پرسید: پیاده میشین؟
گفتم: آره... نیم نگاه دیدم صورتش رو
هم صداش رو دوست داشتم... هم چهره اش دلنشین بود
پیاده شدم. کفشهاش رو دیدم. از همون کفش هایی بود که من این روزها می پوشم و مدلش خاص و کمه
پای کسی ندیده بودم تا حالا... خطهای مال من سبزه و مال اون بنفش بود
کلاس زبان داشتم؛ همه ی کلاس داشتم بهش فکر می کردم. اصلن حواسم به درس نبود.
خیلی احتمال داشت گی باشه
خیلی ازش خوشم اومد
خیلی حیف شد
شاید اگه گی باشه، وبلاگ نویس هم باشه
شاید اگه وبلاگ نویس باشه وبلاگ منو هم بخونه
شاید اگه وبلاگ نویس نباشه دوست وبلاگ نویسی که وبلاگ منو بخونه داشته باشه
شما پسری با کتونی های راه راه بنفش نمی شناسید؟

آخ حافظ حافظ حافظ

2009-07-20T03:39:00.000-07:00

آخ دلیل همه ی بدبختی های ذهن ام
آخ مورفینی که ترک ات شدنی نیست
همه ی ناسزاهای فارسی بر تو
که نمی گذاری فارسی زبان زیبایی را در چیزی جز تو ببیند:

لعل ِ
سیراب ِ
به خون تشنه
لب ِ یار ِ من است؛
وز پی ِ دیدن ِ او
دادن ِ جان
کار ِ من است...

شرم
از آن چشم ِ سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن ِ او
دید
و در انکار ِ من است.

يك روز به شيدايي...

2009-07-03T07:00:00.000-07:00

نگاه ات
،كه مي رفتي،
به من فهماند
كه هنوز توان ِ "دوست داشتن" دارم... .

آنقدر احمق نيستم كه نظرم را عوض نكنم.

2009-07-03T06:41:00.000-07:00

حالا كه چراغ هاي رابطه تاريك اند،
دليلي ندارد كه خودم را از همين كورسوي رابطه هم محروم كنم.
دموكراسي برقرار نيست اما من باز به روز ام...

عنوان؟

2009-06-13T10:13:00.000-07:00

یک بار در دانشگاه کلمبیا ما ((نیست)) گرفته شدیم
حالا باز ده ها ملیون که باز ((ما)) خوانده می شوند
به اولی خیلی ها تنها خندیدند
حالا کسی نمی خندد
((نبودن)) بد است؛ خیلی بد!

این وبلاگ تا تحقق دموکراسی به روز نخواهد شد.
گرچه ناجور ((جور)) نخواهد شد.

بهمن بزرگ

2009-05-30T03:15:00.000-07:00

بوی سیگار
بر رگ های برجسته ی دست ات؛
من راست ام
من تا ابد راست ام...

شعر کوتاه؟

2009-05-20T01:22:00.000-07:00

من گی ام!
کیرم دهن هر کی بگه این شعر نیست.

باز عقده ي اورست من

2009-05-08T05:08:00.000-07:00

1. دوست داشتم بابام منو لوس کنه. مگه نمیشه یک پسربچه رو هم نشوند روی پا تا با سیبیل باباش بازی کنه؟

دوست داشتم بابام منو خیلی بغل کنه. چند باری که باهاش حموم رفتم میخواستم بغلم کنه تا دوش رو بگیرم. میخواستم نگذارم آب بیاد بیرون؛ اما آب از بین انگشتهای کوچیکم میزد رو صورت بابام. بغلش زیر دوش آب گرم از همیشه گرمتر بود.

بابامو نداشتم حتا وقتی زنده بود.
بابام با پسرش مث ِ یک مرد رفتار میکرد.

2. دوست داشتم (خیلی دوست داشتم اما اونقدرا خودخواه نبودم که انتظار داشته باشم) که تو حواست به من باشه. نه این که کاری بکنی... که فقط حواست به من باشه... .
که دیگه از نصف شب گم شدن توو نظام آباد اینقدر نترسم. نه این که گم نشم! گم بشم اما از گم شدن نترسم؛ که دیگه از آینده نترسم؛ چون میدونم تو حواست به من هست.
که تو از دور از من مراقبت میکنی... .

بغلت گرمه. با همهی ناپایداریش باز داغه داغه. داغ و امن.

تو منو لوس نمیکنی. توقعی ندارم، اما خب دوست دارم دیگه... دست ِ خودم نیست.
تو منو لوس نمیکنی اما من تک تک لبخندهات رو یادم هست که به من زدی.
اون روز، که یادم نیست از چی دلخور بودم، رو یادم هست که با لبخند گفتی: اوی! اخم نکن فسقلی!!

3. بابام میخواست پسرش نمونهی کامل یک مرد سرراست بشه.
تو منو همینی که هستم پذیرفتی...؟
این خالی ِ بزرگ رو بابام توو من پُر نکرد.
تو میتونی با چند تا لبخند و نگاه آروم ِ آروم کنندهات پُرش کنی... .

4. بابام میشی؟

گاهی

2009-04-22T07:26:00.000-07:00

خنکی ِ باد است
،گاهی که مستم،
بازوهایت
گه گاه
که هستی...

...

2009-04-14T02:05:00.000-07:00

غروب سهشنبه خاکستری بود
همه انگار نوک کوه رفته بودند
به خودم هی زدم از این جا برو
اما
نه پایانخدمت دارم
نه گذرنامه

نه روادید...

امروز یا pardon me but your teeth are in my neck! 1

2009-03-27T05:49:00.000-07:00

من ام و گردن ات
کاشکی آفتاب نبود...

1. عنوان فرعی ِ قاتلین بی باک خون آشام ِ رومن پولانسکی

دیروز

2009-03-24T05:30:00.000-07:00

کاشکی اخلاق نبود
و می گفتم که چقدر گردنش را دوست دارم

1388 ِ خیامی

2009-03-18T06:46:00.000-07:00

چون ابر
،به نوروز،
رخ ِ لاله بشُست،
برخیز و
به جام ِ باده کن
عزم
درست.

کین سبزه که
،امروز،
تماشاگه ِ توست
فردا
همه از
خاک ِ تو
برخواهد رُست... .

چو جام می...

2009-03-11T02:30:00.000-07:00

تنام
جمله
دهن

شده
برای تو.

دهنام
شده
پُر
جمله

از تن ِ تو... .

آرزوی یک ساله

2009-03-04T06:22:00.000-08:00

چه فریب ابلهانهای ست گوفی ِ روی پیرهنات
در این هوای گرم
که به زور مادرت میپوشیاش
و نه حتا برای آب و رنگ و طرح و نقشاش... .

آخ آرزو!
آخ که این پیرهن
،دست کم،
به اندازهی صدهزار سال حماقتی
(که تمدن مینامندش)
بر تن کوچکات
سنگین است... .

آخ که این یک لا پیرهن
تو را
از خودت
،دست کم،
صدهزار سال
دور میکند... .

جیغ بزن!
ناخن بكش!
گاز بگیر!
نپوش!
نپوش!!

در میهمانی ِ استریت ها

2009-02-25T05:01:00.000-08:00

گونهام بر زانویش؛
دستش بر دیگر گونهام
در رفت و
آمد.
شست ِ دیگر دستش
در دهانم،
که میمکم
میمکم اش...
دستم
در ذهنم
که مست،
در تن اش
که در رفت؛
آمد.
انگشت میانه
میان ِ دیگر دستم
رو به شما
به نگاه پُرسان ِ شما
به نگاه ِ پُرسان نه
که هراسان ِ
شما
که:
!Fuck your world

!Fuck your blieves
!Fuck your dirty mind

!!Fuck every little thing about you

عقده ی اورست من *

2009-02-16T12:22:00.000-08:00

1. برمیگشتیم خانه. ماه با ماشین ما مسابقه میداد و همیشه میبرد. من به پدرم میگفتم تندتر برود. پشت سر مادرم مینشستم همیشه که نیمرخ پدرم را ببینم.
تا بپیچیم به خیابان فرعیای که خانهی ما در آن بود، همان جایی که ماه از ادامهی مسابقه انصراف میداد، من یادم میافتاد که باید خودم را به خواب بزنم.
چشمهایم را میبستم و میرسیدیم خانه.
پدرم میدید که خوابم برده. در ِ حیاط را میبست؛ بغلم میکرد... مادر و برادرم رفته بودند توو.
کمتر از یک دقیقه من و پدرم در حیاط تنها بودیم.
من در آغوش او.

2. در ميان عكسهای خانوادگی، من تنها يك عكس دو نفره با پدرم دارم؛ روز به دنيا آمدن، پيچيده در ملافههای سفيد.
من آن موجود نحيف ميان ملافهها را من نمیدانم. چون خود ِ يك روزهاش هم تصوري از من ندارد... .
من با پدرم عكس دونفره ندارم.
هميشه مزاحمي از جنس برادر يا مادر هست.

3. نگاه ِ كسی كه دو سال از زندگیام را هدرش دادم به نگاه پدرم مانند بود.
دو سال از زندگيام را براي نگاه پدرم هدر دادم.
چيزي هدر ندادهام... .

4. چه باید کرد؟ **

* عقدهی اورست پیشنهاد من برای گيها است؛ برای آنچه در پسرهای استریت عقدهی اودیپ و در دخترهای استریت عقدهی الکترا نامیده میشود. اورست برادر الكتر، پسر كليتمنسترا و آگاممنون است كه به دستور آپولون و تحريك خواهر تاوان خون پدر را از مادر میگيرد. اين نام گذاری اگر به اندازهی اوديپ با موضوع تناسب نداشته باشد دست كم از الكتر متناسبتر است.

** اورست/ نمايشنامهی دوم از تريلوژي اورستيا/ آيسخولوس

مجتبا 2

2009-02-09T04:08:00.000-08:00

دروغ گفتم.
در این یک مورد خیلی هم مردم.
می خواستم ببینم تو چی می گی!
به همزادت سلام برسون
دلم براتون تنگ شده....

مجتبا

2009-02-03T06:04:00.001-08:00

من و تو
انگار ناچاریم باشیم به پسر ماندن
مرد نمی شویم
نه در بیست سالگی
نه در چهل یا هفتاد...
و نه پس از مرگ.

راستی تو به زندگی پس از مرگ باور داری؟
یا به خدا؟

من که هنوز مرد ِ باور نکردن نیستم... .

...

2009-01-27T06:29:00.000-08:00

آب کمرم را هورت می کشم از کف دست
مادرم در می زند.
قورت می دهم پایین: بله؟
- ناهار حاضره!

قرمه سبزی امروز مزه ی بچه هایم را می دهد؛
که به دنیا نمی آیند...

Gracias a la vida

2009-01-20T06:03:00.000-08:00

سپاس از زندگی ، ساخته ی ویولتا پاررا ، یکی از ماندگارترین ترانه های آمریکای لاتین است. این ترانه ی عاشقانه را جوآن بائز پس از سرنگونی پینوشه بازخوانی کرده و به آن هویتی سیاسی داده گرچه چیزی از عاشقانه گی اش کم نشده. در اسپانیا هم پس از سرنگونی فرانکو این ترانه ورد زبان مردم شده، انگار که با آمدن آزادی مردم تازه پی به لذت زندگی ببرند، تازه بفهمند که می توان از بدیهی ترین داشته ها مثل چشم و گوش و دست و پا هم لذت برد.
اجراهای گوناگون سپاس از زندگی هر کدام چیزی خاص به من می دهد. از سرخوشی اجرای جوآن بائز تا آرامش مرسدس سوسا و از شور خواننده ی اسپانیایی، که نمی شناسمش، تا حسرت نشنیدن اجرای اصلی ِ پاررا . ( اجرای کلایدرمن را دوست ندارم.)
برگردان این ترانه را به وبلاگ حنجره تقدیم می کنم.

سپاس زندگی را که مرا بسیار بخشیده
مرا دو چشم بخشید که زمانی که می گشایمشان
بازمی شناسم به تمامی، سیاه را از سپید
و پس زمینه ای پر ستاره را در آسمان بلند
و در میانه ی انبوه مردم، مردی را که دوستش دارم

سپاس زندگی را که مرا بسیار بخشیده
مرا آوا و الفبا بخشیده
و واژگانی، تا بیاندیشم و بشناسم
مادر را، دوست را، برادر و آذرخش سوزان را
و از کجا آمدن ِ صدای مردی را که دوستش دارم

سپاس زندگی را که مرا بسیار بخشیده
مرا شنوایی بخشیده که در همه ی بزرگی اش
شب و روز در یاد حکاکی می کند زنجره و قناری را ،
چکش ها ، توربین ها، پارس سگ ها و توفان ها را
و صدای بسیار مهربان معشوق خوبم را

سپاس زندگی را که مرا بسیار بخشیده
به پاهای خسته ام گام بخشیده
که با آن ها شهرها و ناهمواری ها را پیمودم
کناره ی دریاها و صحراها، کوه ها و دشت ها را
و خانه ی تو را، خیابانت را، و ایوانت را

سپاس زندگی را که مرا بسیار بخشیده
مرا دلی بخشید که می لرزد
هنگامی که می بینم پاداش ِ اندیشه ی مردم را
هنگامی که می بینم چه دور است خوبی از بدی
هنگامی که چشم های روشن تو را می بینم

سپاس زندگی را که مرا بسیار بخشیده
مرا قهقهه بخشیده، مرا اشک بخشیده
تا شادی را از غم بازشناسم
دو بن مایه که آواز من را می سازند
و آواز شما را که همان آواز من است
و آواز همگان را که آواز من است

سپاس زندگی را...

می گذرند...

2009-01-05T05:58:00.000-08:00

مثل دست کشیدن به راستی ِ ک ی ر از روی شلوار
روزهایم
می گذرند...

روزهایم می گذرند
در تب ِ سیراب شدن از سبیل تو
زیر دوش آب

روزهایم می گذرند
با گزندگی ِ نگاه ِ همه ی دخترانی که تو کرده ای
بر من

با تلخی ِ بی حسادتی از نگاه ِ عاشقانه شان
بر تو

با تلخی ِ پر حسادتی از نگاه ِ تو
بر همه ی دخترانی
که نکرده ای
هنوز...

روزهایم می گذرند
با گنگی ِ نگاه ِ هنوز گنگ ِ تو
بر نگاه ِ همچنان واضح ِ من

نه آسان
و نه سخت
روزهایم می گذرند

مثل لذت ِ همیشه نیمه کاره ی یک نخ سیگار
برای یک مرد

و در گذشتن ِ روزهایم
مثل ادرار ِ آرام بخش ِ سر ِ صبح
دارم خالی می شوم
از توبا فشاری گرم ... .

مهر 86

2008-12-30T05:20:00.000-08:00

بویی که چیزی رو به یاد آدم می آره، به ویژه اگر اون چیز دوست داشتنی باشه، گاهی غیر قابل تحمل می شه.
منظورم بوی آشنایی که آدم نمی دونه چیه و فقط می دونه یک بوی خوبه نیست. ( دراون صورت ذهن برای یک ثانیه شلاق می خوره توو گذشته و برمی گرده.)
منظورم یک بوی شناخته شده است که می دونی از کِی و کی و کجا است اما حسی که ازش می گیری ناشناسه.
یادت نیاد چه حسی می گرفتی ازش و نفهمی الان چه حسی می گیری ازش.
شلاقه مدام می زنه به مغزت...
اون یک صدم ثانیه خیلی دراز می شه؛ تا از منشاء بو فاصله بگیری...
نمی دونم بو رو هم می شه به یاد آورد یا نه.
یعنی بدون اینکه بو باشه به یاد بیاریش و همون حس رو که از خودش می گیری از یادش بگیری... اون وقته که دیگه شلاق همیشگی می شه!
پیراهن ِ(...) پیش من مونده. ( سرد بود و بارون می اومد و من هم یک لا تی شرت بیشتر تنم نبود...)
نمی تونم بیشتر از چند ثانیه بوش رو تحمل کنم... خیلی خوبه!
همین غیر قابل تحمل بودنش خوبه؛ مثل قلقلک ...
مثل جریان کم برق که مورمورت می شه، باهاش حال می کنی اما نمی تونی بیشتر از چند ثانیه تحملش کنی...
هر چی که هست لذت مازوخیستی با حالی داره این بربری تاچ!
هرچند که بربری تاچ اگر روی تن دیگری بود اینقدر دوست داشتنی نبود...
یاد شعر چند ماه پیشم افتادم، از یک کافه نشینی دو نفره:
پیراهنم بوی بهمن کوچک می دهد
انگار که غزل می خوانم...

Imagine by John Lennon

2008-12-16T01:11:00.000-08:00

انگار كن بهشتي نيست
،امتحان كردنش ساده است،
و نه دوزخي زير پايمان
بالا سرمان تنها آسمان

انگار كن همه‌ي مردم
براي امروزشان زندگي ‌كنند...

انگار كن كشوري نيست
،انگار كردنش دشوار نيست،
و نه چيزي براي كشتن يا مردن
و نه مذهبي

انگار كن همه‌ي مردم
زندگي را در صلح بگذرانند ...

شايد بگويي كه من خيالبافم
اما تنها من نيستم
اميد دارم روزي تو هم به ما بپيوندي
و جهان يگانه شود

انگار كن ثروتي نيست
،شك دارم بتواني،
و نه نيازي به حرص و خواستن
يك برادري انساني

انگار كن همه‌ي مردم
همه‌ي جهان را با هم قسمت كنند

شايد بگويي كه من خيالبافم
اما تنها من نيستم
اميد دارم روزي تو هم به ما بپيوندي
و جهان در يگانگي زندگي كند...

سامان ارسطو

2008-12-09T06:49:00.000-08:00

گم شوند اين ارشادي‌هاي خرفت كه كارشان، به جاي حمايت از هنرمندان، شده ضربه زدن به هنر وهنرمند...
كه ارشاد خودش شده سدي بزرگ براي رشد، براي خلاقيت...
گم شوند اين اهل مركز هنرهاي نمايشي كه ارمغاني به جز باند بازي براي تئاتر اين كشور همراه نداشته‌اند...
كه بوي گند فرمايشاتشان از صد فرسخي تئاتر شهر شنيده مي‌شود...
گم شوند اين جامعه‌ي بازيگران كه با آن لحن آقا منشانه‌شان به تو مي‌گويند:
« مي‌تواني كارت را ادامه دهي»!!!!!!!
انگار كه حقي دارند بر ادامه دادن كار تو.
بشكند قلم اين اهل تئاتر كه از آن چيزي جز ياوه نتراويده در اين همه سال...
همين‌هايي كه ادعاي هنر ناب و تفكر به روز دارند و اينچنين درمانده‌اند كه چگونه با همكار قديمي‌شان برخورد كنند از اين به بعد...
كه چگونه فرزانه را صدا كنند سامان...
سامان جان
بي‌خيال اين آشغال‌ها شو. اين‌قدر كوچك و حقيرند كه ارزش پاسخ دادن ندارند. كافي ‌است يك نگاه به كارنامه‌ي هركدامشان بياندازي. به جز ادعايي كه سر به فلك گذاشته هيچ ندارند.
مي‌دانم كه لحن و نگاهشان برايت مهم نيست.
سامان جان بهترين بازي‌هايت در راه است.
درخشش تو بر صحنه در راه است.
آينده در راه است.
سامان جان
تن و نام حقيقي‌ات را به تو شادباش مي‌گويم.

يك هزارم ثانيه براي دانستن

2008-12-02T07:14:00.000-08:00

روزگاري، جايي، قبيله‌اي بود.
خداي اين قبيله‌ « دستِ راست» بود. مردمش هر شب پيش از خواب به درگاه دست راستشان نيايش مي‌كردند و صبح‌ها با آبي كه از بركت دست راستشان گوارا شده بود، خواب را از چهره پاك مي‌كردند.
دست راست مردم به آن‌ها زندگي نيك بخشيده بود.
روزگار خوبي بود. جاي خوبي بود. قبيله‌ي خوبي بود.
تا كه ناجور به دنيا آمد.
ناجور موجودي بود كه دست چپش تواناتر از دست راستش بود. آشوب شد.
پدر و مادرش انگشت نماي مردم شدند كه شيطان زاييده بودند...
مادرش دق كرد از غم.
پدرش به آني پير و شكسته شد.
مردم چندششان مي‌شد از اين كه موجودي مي‌ديدند اين چنين پلشت، كه كارهايش را با دست چپش انجام مي‌داد.
خبر رسيد به پير قبيله.
پير ناجور را ديد و پشتش لرزيد از اين همه كفر. گفت: دست راست ما پيشگويي كرده بود كه در پايان زمان موجودي اينچنين بدكاره و زشت به ميان ما خواهد آمد. بر ما است كه اين پلشتي را از صفحه روزگار محو كنيم. در زندان نگهش داريد تا روز عيد بسوزانيمش!
چند نفري گفتند كه شايد ناجور بيمار است. بايد درمان شود و خواستند تا روز عيد دست راست او را توانا كنند.
اما ناجور گريخت.
رفت خيلي خيلي دور. در شهري خانه كرد ميان مردمي نا‌آشنا.
زود با مردم آميخت. دوستان نزديكي هم پيدا كرد. اما توانايي دست چپش را از همه پنهان كرد.
تا اين كه يك روز دوستي از سر اتفاق ديد ناجور را كه داشت كاري مي‌كرد.
گفت: نمي‌دونستم تو چپ دستي... داداش من هم چپ دسته... داري چي كار مي‌كني؟
ناجور چيزي نگفت و لبخند زد. پشت لبخندش يك هزارم ثانيه به چيزي فكر كرد و لبخندش را ادامه داد... .
من مي‌دانم در آن هزارم ثانيه ناجور به چه چيزي فكر كرد. تو هم مي‌داني.

میشل عزیز

2008-11-25T05:29:00.000-08:00

18 دسامبر 70
ميشل عزيز
(...) ازوالدو تقريبا هر شب به آنجا مي‌رود. او و مامان با هم خيلي دوست شده‌اند. طبعا هيچ‌گونه احساس جنسي در رابطه‌ي آن‌ها وجود ندارد. علاوه بر اين گمان مي‌كنم ازوالدو از زن خوشش نمي‌آيد. به نظر من هموسكسوئل است. ولي نمي‌خواهد حتي به خودش هم اين را اعتراف كند. حس مي‌كنم در ته دلش عاشق تو است. عقيده‌ي من اين است. عقيده‌ي تو را نمي‌دانم. دلم خيلي برايت تنگ شده است. (...)
آنجليكا

15 فوريه 71
ازوالدوي عزيز
(...) در زيرزمين من، به نظرم در ته يك كشوي كمد، يك شال گردن هست. شال گردن خيلي قشنگي است. كشمير اصل است. سفيد رنگ است با راه‌هاي آبي. پدرم آن را به من هديه كرده بود. خيلي دلم مي‌خواهد تو بروي آن را برداري و از طرف من به گردن خود ببندي. از اين كه بدانم وقتي از مغازه‌ات خارج مي‌شوي و در كنار رودخانه قدم مي‌زني آن را دور گردن بسته‌اي خيلي خوشحال خواهم شد. گردش‌هايمان را در كنار رودخانه در غروب آفتاب فراموش نكرده‌ام.
ميشل

22 فوريه 71
ميشل عزيز
شال گردن كشمير را پيدا نكردم. ولي براي خودم يك شال گردن خريدم. گمان نمي‌كنم كشمير اصل باشد. راه آبي هم ندارد. يك شال گردن سفيد ساده است. آن را به گردنم مي‌بندم و تصور مي‌كنم مال تو است. كمي جاي تو را مي‌گيرد. بايد به نوعي جاي خالي كسي را براي خود پُر كنيم. (...)
ازوالدو

9 سپتامبر 71
آنجليكاي عزيز
(...) اگر اين جزئيات را برايت مي‌نويسم به خاطر اين است كه مي‌دانم دلت مي‌خواهد جزئيات را بداني. از ميشل فقط يك پيراهن پيدا كردم. يك پيراهن پشمي كه آن را مثل يك دستمال گردگيري به سر يك جارو بسته بودند. به نظرم پيراهني رسيد كه يك وقت براي زمستان خريده بود (...) پس از لحظه‌اي ترديد آن را سر جايش گذاشتم. به نظر من نگاه ‌داري اشياء مردگان، وقتي با دستمالي بيگانگان آلوده شده باشد، شخصيت خود را از دست داده و به درد ما نمي‌خورد. (...) وقتي ديگر چيزي در دست نداريم، حتي ناچيزترين چيزها نيز باعث تسكين خاطر ما است. همانطور كه آن پيراهن پشمي او كه در گوشه آشپزخانه افتاده بود و من آن را برنداشتم براي من يك تسلي عجيب، سرد و غم انگيز بوده است.
ازوالدو
(بخشهايي از ميشل عزيز/ ناتاليا گينزبورگ/ بهمن فرزانه)

5 آذر 87
ازوالدوي عزيز
روزي از دوست پسر ِ روزهاي دورم پرسيدم اگر من را ميشل فرض كنيم، تو كي هستي؟ و گفتم كه پاسخ، ازوالدو نيست. گفت: با اين حال ازوالدو.
پاسخ آنجليكا بود.
جا به جا پرسيده بودم. او ميشل بود و من آنجليكا. اما پرسش بي جايي بود در كل. هيچ‌كس، هيچ‌كس ِ ديگر نبود.
از تو و آنجليكا الگوبرداري نمي‌كردم، به هيچ وجه، اما غبطه مي‌خوردم به شما كه ميشلي داشتيد در دوردست‌ها براي عاشق شدن.
اشيايي كه براي من به جا مانده چيزي ندارند براي پُر كردن جاي خالي كسي. نه اينكه دستمالي ديگران شده باشند، چون هيچ وقت تصوري از قدم‌ زدن، كنار جوی‌هاي تهران، همراهشان نبوده. چون از آغاز معنايي نبوده در داده شدنشان. غبطه مي‌خورم به شما كه براي هم نامه مي‌نوشتيد و حالا چند برگ كاغذ هست كه نگاهشان كنيد. يا پيراهن كهنه‌اي براي يك تسلي سرد و غم انگيز. يا شال گردن سفيدي كه حتي راه‌هاي آبي هم ندارد، اما جاي خالي ميشل را به نوعي پُر مي‌كند.
غبطه مي‌خورم به شما كه ميشلي داريد، در يادتان، براي عاشق ماندن.
ناجور

13 تیر 86

2008-11-18T05:16:00.000-08:00

مامان نشسته روي زمين، جدول حل مي‌كند. مبل‌ها هنوز نرسيده. من سرم را گذاشته‌ام روي پايش «قطار به موقع رسيد» مي‌خوانم:

عرق چيز خوبي است. همچون آتش در او فرو مي‌رود و همانطور كه آتش در زير كتري، آب را به جوش مي‌آورد، در رگ‌هاي او به حركت در‌مي‌آيد. عرق خوب چيزي است، گرمش مي‌كند. بطري را به ريش نتراشيده پس مي‌دهد.

ياد روزي مي‌افتم كه با (...) رفتيم سر كارش و برگشتيم خانه و (...) و (...) رفتند و كارهاي (...) را ديديم و پرسيد: خوبي؟ و سرم را گذاشتم روي پايش و پاهايم دراز شد روي سنگ‌ها و خم شد گونه‌ام را بوسيد...
زندگي خوب است. مامان را فشار آرامي مي‌دهم و بازويش را از زير چادري كه دور خودش پيچيده بوس مي‌كنم...
سكوتم امروز آغاز شده... سخت نيست... زندگي خوب است؟ گاهي...

ما خود دردیم؛ این نگاهی گذرا نیست...

2008-11-11T06:12:00.000-08:00

زمزمه‌هايي بين جماعت به اصطلاح روشنفكر شنيده مي‌شود كه مگر چقدر اهميت دارند اين اقليت‌هاي جنسي كه بشود به عنوان يك جنبش اجتماعي نگاهشان كرد. به ويژه زماني كه نيمي از جامعه‌ي انساني (يعني زنان) مورد تبعيض هستند باقي مسائل بايد به حاشيه ‌روند. (!)

بله. زنان مورد تبعيض هستند. اما اگر درست‌‌تر نگاه كنيم ( كه كار روشنفكر، اگر بپذيريم اين مفهوم پر مغلطه را، شايد همين درست‌تر نگاه كردن باشد.) مي‌بينيم تبعيضي كه دامن زنان را گرفته هم‌ريشه است با تبعيض عليه دگرباشان: تبعيض جنسي!
خواه تبعيض بر اساس نوع جنسيت (مرد جنس برتر و زن جنس پست‌تر) خواه بر اساس عمل و گرايش جنسي.
جامعه‌ي سنتي‌- مذهبي درباره‌ي جنسيت الگويي ارائه مي‌دهد: مرد، به عنوان جنس برتر، حق تشكيل خانواده دارد. ازدواج مي‌كند و زن، به عنوان جنس پست‌تر، زير حمايت او قرار مي‌گيرد. در اين رابطه مرد فاعل است و زن مفعول. و عمل جنسي تنها يعني دخول مرد در زن به نيت توليد مثل... .
هر ديگر گونه‌گي در اين الگو جرم و گناه محسوب مي‌شود و تاوانش از شلاق است تا اعدام و سنگسار.
باري جرم زن امروز و دگرباش جنسي، هر دو، تن ندادن به اين الگوست. اما متاسفانه نگاه درستي از سوي جنبش زنان به موضوع اقليت‌هاي جنسي نمي‌شود.( كه اگر مي‌شد مي‌توانستيم با نگاه و برخوردي ريشه‌اي تبعيض جنسي را از ريشه هدف قرار دهيم نه اينكه تنها نتايج آن را به پرسش بگيريم.)
نگاه زن متمدن ‌ِ خواهان آزادي ( در ايران امروز) به دگرباشان جنسي تفاوتي با نگاه سنتي - مذهبي ندارد و نمي‌داند كه با اين نوع نگاه و برخورد تيشه به ريشه‌ي خودش مي‌زند.
(يادمان بيايد فيلم بي‌مايه‌ي آتش بس از تهمينه‌ ميلاني كه مثلا فيلم‌ساز ِ فمنيست ايران است!) يك ترنس سكشوال ِ ام تو اف، پاساژگونه، در لابه لاي فيلم گنجانده شده كه هر وقت لوده‌گي هاي فيلم جواب نداد، مردم ريسه بروند از اين كه جنس برتر دارد شبيه جنس پست‌تر حرف مي‌زند و حالات و حركات جنس پست‌تر را دارد.
و خانوم كارگردان در مصاحبه‌اي مي‌گويد كه قصد معرفي اين افراد را در فيلمش داشته! حال آنكه در همان مصاحبه پشت صحنه‌ي فيلم پخش مي‌شود كه گروه و از جمله كارگردان از لوده‌گي‌هاي بازيگر ريسه مي‌روند و...
راستي چرا ترنس سكشوال ِ اف تو ام چندان براي مردم خنده‌دار و چندش آور نيست؟ يا حتا واژه‌ي توهين آميزي برايش در دل اين جامعه‌ي مردسالار ساخته نشده؟ ( چيزي مانند اوا خواهر كه به ام تو اف‌ها مي‌گويند.)
چون جنس پست اگر رفتاري شبيه جنس برتر بكند نه تنها كاري نكوهيده نكرده بلكه شيرزن است! اما اگر جنس برتر تن به رفتاري زنانه بدهد لايق توهين و تحقير است.
و قانون از دل همين مردم آمده كه مي‌گويد جرم همجنسگرايي براي مرد مرگ است و براي زن شلاق... . چون مرد همجنسگرا كار بدتري مي‌كند تا زن همجنسگرا... .
تا زماني كه جنبش زنان به دگرباشان بخندند و با تمسخر ِ آنان مردم را بخندانند سنگي از پيش پاي خودشان هم برنداشته‌اند و به درستي بايد گفت كه به خود مي‌خندند و فراي ِ زنان و دگرباشان اين فرهنگ ِ سنتي - مذهبي ِ مردسالار است كه نشسته و به حماقت همه‌گي‌مان مي‌خندد.

اوباما از ديگران

2008-11-04T01:51:00.000-08:00

هي مرد ِ سفيد پوست ِ استريت! ساكت شو!! تو سال‌هاي دراز سخن گفته‌اي!
حالاست كه زنان سخن بگويند
حالاست كه سياهان سخن بگويند
حالاست كه دگرباشان جنسي سخن بگويند
حالاست كه آنهايي كه چركين پوست‌شان خوانده‌اي سخن بگويند
حالاست كه آنهايي كه بيمار مي‌خواندي سخن بگويند
حالاست كه آنهايي كه ناقص العقل مي‌خواندي‌شان سخن بگويند
حالاست كه زنديقان سخن بگويند (واي چه شيرين است اين واژه‌ي زنديق كه گمان مي‌بردي فحش مي‌دهي‌اش به من!)
حالاست كه ديگران سخن بگويند...
حالاست كه من سخن بگويم!
راه آساني نيست. بايد نخست زبان را از لوث هزاران سال داوري و تصميم و نظر تو پاك كنيم.
بايد جنسيت را از زبان پاك كنيم.
تا ادبيات و فلسفه پاك شود باز.
تا هنر و انديشه بارور شود باز.
تا آميزش تنها كوبش آلت تو در آلت زنان نباشد براي توليد مثل
تا هويت انسان انسانيتش شود باز نه خايه‌ي پدرانش...

حالاست كه ما سخن بگوييم: ديگران!

تا اگر باز، جايي، كسي گفت: يك روز يك نفر... شنوند يك مرد سفيد ِ استريت نبيند در ذهنش... تو را نبيند در ذهنش به تنهايي كه مي‌تازي با قدرت ساخته‌گي‌ات كه نداشته‌اي هرگز!

تو هم يكي از ما خواهي شد؛ در كنار ما! تو هم سخن خواهي گفت به اندازه‌ي ما.
اما فعلا اي مرد ِ سفيد ِ سرراست؛ خفه شو!

آزمون ِ آزادي

2008-10-23T07:30:00.000-07:00

با گسترش برنامه‌هاي صداي آمريكا به زبان پارسي و يكي – دو كانال تلويزيوني و راديويي ديگر در اين چند سال، شعور ِ سياسي مردم سخت درگير تلويزيون شده. مردمي كه دلزده از وحي آسماني و حكومتش بر روي زمين به دنبال راه رهايي مي‌گردند اما به جاي روي آوردن به خرد ِ آزادي بخش، آمريكا را به جاي الله آسمان‌ها گرفته‌اند و صدايش را به جاي محمد پيامبر.
آمريكا (با كمك صدايش) در پي آزادي مردم ايران است يا در پي حفظ منافع خود و مردمش؟
آمريكا (با كمك صدايش) دارد روشن سازي مي‌كند؟ دارد آموزش دمكراسي مي‌دهد؟

همجنسگرايي آزمون خوبي است براي صداي آمريكا كه خود را آزادي‌خواه مي‌داند... .
آزادي مشروط به چيزي جز آزادي نمي‌شود. پس چرا در برنامه‌هاي خبري و شرح و تفسير خبر ِ صداي آمريكا، كه درباره‌ي نقض حقوق بشر به بحث مي‌نشينند، نامي از اقليت‌هاي جنسي شنيده نمي‌شود؟ يا در اشاره به گفته‌ي اين و آن گاهي چيزكي به گوش مي‌خورد و در سيل اخبار و تفسيرهايش گم مي‌شود؟
چون در ايران همجنسگرا نداريم؟
چون در ايران همجنسگرا داريم اما كسي حقوق‌شان را پايمال نمي‌كند؟
چون همجنسگراها بشر نيستند؟
چون نقض حقوق همجنسگراها به اندازه‌ي نقض حقوق زنان و اقليت‌هاي مذهبي و... اهميت ندارد.( يعني اگر هم بشر باشند به اندازه‌ي ديگران بشر نيستند.)

و يا اينكه چون بيشتر مردم ايران (به خاطر نداشتن آموزش درست و محدود بودن دانسته‌هاي‌شان به سوره لوط در قرآن ِ عرب) هموفوب هستند، صداي آمريكا ترجيح مي‌دهد اينجاي ِ كار بي‌خيال آزادي شود تا محبوبيت ِ مردمي خود را حفظ كند. در حالي كه مي‌توانست براي آموزش دموكراسي و رواداري ،در راستاي ِ رسيدن به آزادي، در باز كردن ذهن مردم گامي به جلو بردارد... .

لري كينگ از احمدي نژاد درباره‌ي همجنسگرا‌ها مي‌پرسد و او مانند هميشه چرندي مي‌گويد كه كسي جوابي برايش ندارد. ( راستي اين يكي از نخستين آموزه‌هاي سفسطه‌گران و آخوند‌هاست: آنقدر حرفت چرند باشد كه نتوان جوابي به آن داد.) فردا شبش نوري زاده مي‌گويد چرا كينگ پرسشي مي‌كند كه نود و پنج درصد مردم ايران در جوابش با احمدي نژاد موافق‌اند؟

نود و پنج درصد!

يك: در هر جامعه‌ي انساني بين هشت تا دوازده درصد اقليت جنسي( شامل همجنسگرا، ترنس سكشوال و ...) وجود دارد.
دو: در كنار اين افراد كساني از اكثريت سر راست ِ جنسي هم هستند كه خواهان آزادي همجنسگرايان هستند. آمارگيري از اين افراد در ايران امروز كار دشواري است. اما براي نمونه خود من دست كم 30 دوست نزديك از ميان اين افراد دارم و مي‌دانم كه ديگر همجنسگرا‌هايي كه مي‌شناسم هم دوستان و آشنايان هموفيل دارند...
هرچند نيازي به اين پُرگويي‌ها نيست همان شماره‌ي يك آمار آقاي كارشناس را به هم مي‌ريزد. گيريم كه تنها پنج درصد مخالف احمدي نژاد باشند، آيا چون در اقليت هستند حق آزادي ندارند؟ آيا يكي از ساده‌ترين اصول دموكراسي حفظ امنيت و آزادي اقليت نيست؟ ( از حق نگذريم كه كارشناس ديگر برنامه به اين موضوع اشاره كرد اما همچنان آمار نود و پنج درصدي را هم تائيد كرد.)

درد اين‌جاست كه اگر احمدي‌نژاد بگويد در ايران همجنسگرا نداريم، كسي حرفش را باور نمي‌كند كه هيچ مردم از سر مخالفت با او شايد به همجنسگرايي نگاه منصفانه‌تري بيندازند. اما زماني كه نوري‌زاده مي‌گويد اين موضوع ارزش بيان شدن ندارد چون نود و پنج درصد نمي‌خواهند بيان شود، مردم باور مي‌كنند. چون او كارشناس هميشگي ِ صداي آمريكا است. چون صداي آمريكا پيام آور ايالات متحده‌ي آمريكا است. چون ايالات متحدة‌ي آمريكا به جاي خدا نشسته. چون خدا دروغ نمي‌گويد... چون مردم ايران هنوز به خردگرايي نرسيده‌اند.

چون مردم ايران هنوز به وجودي مقدس نيازمندند تا خوب و بد را برايشان تعيين كند.

ناجور منم...

2008-10-23T06:18:00.000-07:00

به بستر مي‌روم. من يك همجنسگرا هستم.

به خواب مي‌روم. همجنسگرايي را در خواب مي‌بينم.

بيدار مي‌شوم. به خودم مي‌گويم: صبح بخير همجنسگرا!
سيگار كه مي‌كشم از خودم مي‌پرسم آيا با ژست ِ يك همجنسگرا سيگار مي‌كشم؟!
و غذا كه مي‌خورم هم.
و راه كه مي‌روم هم... و در ميانه‌ي رقصيدن هم...
بله من همجنسگرا هستم.
اما ديگر از اين خط كشي جنسي خسته شده‌ام. مي‌خواهم همجنسگرايي را از خودآگاهم بيرون كنم به سمت ناخودآگاه. نيازي نيست كه همه‌ي انسانيتم را از پشت صافي همجنسگرايي نگاه كنم.
آرزوي من رسيدن به جامعه‌اي است كه در آن ديگران را ،و پيش ازديگران خود را، با گرايش جنسي تعريف نكنيم. به انسان مهر بورزيم، با انسان آميزش كنيم و به انسان عاشق شويم جداي اينكه به جنسيتش فكر كنيم... .
راه دراز رسيدنش ، به گمان من نوشتن است. آنقدر نوشتن از همجنسگرايي كه عادي شود همه چيز. براي خودم. براي دوستان همجنسگرايم و براي جامعه‌ي سر راست ِ جنسي. اين صفحه با اين اميد به راه افتاده.

ناجور واژه‌اي است كه داريوش آشوري به جاي queer پيشنهاد داده. در جنسيت جور وجود ندارد. همه ناجوريم حتا آن‌هايي كه به هنجار‌هاي جنسي سنت و مذهب و حكومت تن داده‌اند و خود را جور فرض كرده‌اند...

و من هم ناجورم... .